انگار از اولش هم قسمت دل من تنهایی بود، دلم برای بوسیدن و بوییدنت تنگ شده واسه بغل کردنت واسه حرف زدن نگاه کردن واسه ذره ذره روزهامون

الان چند روزه که نیستی هرچند هیچ فرقی هم نمی کنه وقتی هستی هم برات دلتنگم دلم بعضی وقتا یه جور عجیبی هواتو میکنه که می خوام داد بزنم می خوام این محدودیت ها نباشن

شبا  که سرمو می ذارم رو بالش هوات میاد به سرم اما می دونم الان کنارت یکی دیگه خوابیده

دییو نه می شم ، بعد میگم بی خیال

عارفم نکنه اونم از گردنت خوشش بیاد میشه نذاری مثل من بوست کنه

دارم فکر می کنم تو با اون چه طوری؟

همه می گن یه بار که با هم باشین دیگه همه چی از یادت میره شایدم راس بگن نمی دونم

راستی جون دلم دیگه به قول خودت به در بسته نمی زنی!!!!!!!!!!!

اما من برعکس تو ام دلم نمی خواد هیچ مرد دیگه ای بهم دست بزنه دلم می خواد تا همیشه مال تو بمونم از اینکه کارایی که واسه تو کردم و واسه کس دیگه بکنم شرم دارم

از اینکه تو چشمات نگاه کنم شرم دارم اما پشیمون نیستم، تو پشیمونی؟

عارف من همش یادمه

چه خوش خیالم من

می دونم یه روز باید می رفتی منم قبول دارم اما خیلی ناگهانی شد و من یکباره تنهایی ام را باور کردم !!!

کاش حداقل می تونستم با کسی درد ودل کنم ولی این چیزا رو من به کی بگم که فکر نکنه ما بد بودیم؟؟؟!!!!

فکر نکنه بی حیا بودیم؟؟ کی می فهمه؟؟

بعضی وقتا فکر می کنم خود تو هم داری عوض میشی

می ترسم تو هم یه روزمثل اونا فکر کنی؟ اون وقت من چی کار کنم با برچسب هایی که به خاطرات شیرینم می زنی؟؟؟؟

من اصلا پشیمون نیستم چون واقعا دوست دارم

تو رو واسه خودم نخواستم چون نمی تونستم خوشبختت کنم، نمی دونم تو چرا نخواستی! تو که واست فرقی نمی کرد نه منو می خواستی نه اونو!

اما اون انتخاب شد چون ...... ولش کن

عزیزم دارد این دل هم خدایی

خیلی دوست دارم مادر بشم اما اصلا دوست ندارم مرد دیگه ای به جز تو بهم دست بزنه

کاش می شد از تو یه بچه داشتم شاید به نظرت مسخره بیاد

بزرگ کردن بچه تو خوشبختیه بزرگیه که بی دردسر نصیب اون شده بدون خون دل بدون اشک بدون انتظار!!!

خیلی خوش شانسه

خوش به حالش

می دونی عارف من همه اون چیزایی رو که یه دختر از دوستش یا ...(آخه من تو رو مثل شوهر خودم می دونستم ) می خواد و من از تو داشتم نه همش اما خب

واست کادو خریدم کادو گرفتم ، بوسیدمت؛ بغلت کردم ،... ، واست غذا درست کردم تو خونت کار کردم ، کنارت خوابیدم، باهات دعوا کردم ، آشتی کردم، نازتو کشیدم، نازمو کشیدی، واست رقصیدم .... ...

فکر نکن سه نقطه گذاشتن به معنی پایان حرفاست !

تو همه این مدت دلم می خواست تو واسم یه انگشتر بخری ، نه با منظور همین جوری دلم می خواست ،خودم می خواستم بهت بگم اما ترسیدم بازم بهونه بیاری که وابسته شدی و از این حرفا

ترسیدم از دستت بدم

من خاطراتمو دوست دارم هر لحظشون و یادمه

هیچ وقت فراموششون نمی کنم چون با اونا زنده ام

سعی می کنم همین روزا تنهات بذارم تا تو راحت تر بهش محبت کنی ، به آرامش برسی ، هرچند شاید الانم آرومی و باهاش صمیمی!!!

یادته گفتی صمیمیتو بیشتر می کنه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

صمیمی شدی؟

من که دیگه بعید می دونم رنگ آرامشو ببینم

روزگارم به لطف تو زیادم بد نیست این روزا کتاب خوندن و آهنگ گوش دادن تنها کارایی که می کنم البته باشگاهم می رم که فکر کنم خبر داری

دست از طلب ندارم تا کام من برآید, یا تن رسد به جانان یا جان ز تن برآید

فروغ شده همدم تنهایی هام، شعراش خیلی به دلم می شینه، به دل ساده و تنهام

مرگ من روزی فرا خواهد رسید
در بهاری روشن از امواج نور
در زمستانی غبار آلود و دور
یا خزانی خالی از فریاد و شور
مرگ من روزی فرا خواهد رسید
روزی از این تلخ و شیرین روزها
روز پوچی همچو روزان دگر
سایه ای ز امروز ها ‚ دیروزها
دیدگانم همچو دالانهای تار
گونه هایم همچو مرمرهای سرد
ناگهان خوابی مرا خواهد ربود
من تهی خواهم شد از فریاد درد
می خزند آرام روی دفترم
دستهایم فارغ از افسون شعر
یاد می آرم که در دستان من
روزگاری شعله میزد خون شعر
خاک میخواند مرا هر دم به خویش
می رسند از ره که در خاکم نهند
آه شاید عاشقانم نیمه شب
گل به روی گور غمناکم نهند
بعد من ناگه به یکسو می روند
پرده های تیره دنیای من چشمهای ناشناسی می خزند
روی کاغذها و دفترهای من
در اتاق کوچکم پا می نهد
بعد من، با یاد من بیگانه ای
در بر آینه می ماند به جای
تار مویی نقش دستی شانه ای
می رهم از خویش و می مانم ز خویش
هر چه بر جا مانده ویران می شود
روح من چون بادبان قایقی
در افقها دور و پنهان میشود
می شتابند از پی هم بی شکیب
روزها و هفته ها و ماهها
چشم تو در انتظار نامه ای
خیره میماند به چشم راهها
لیک دیگر پیکر سرد مرا
می فشارد خاک دامنگیر خاک
بی تو دور از ضربه های قلب تو
قلب من می پوسد آنجا زیر خاک
بعد ها نام مرا باران و باد
نرم میشویند از رخسار سنگ
گور من گمنام می ماند به راه
فارغ از افسانه های نام و ننگ

این شعرشم خیلی دوست دارم

نگاه کن که غم درون دیده ام
چگونه قطره قطره آب می شود
چگونه سایه سیاه سرکشم
اسیر دست آفتاب می شود
نگاه کن
تمام هستیم خراب می شود
 شراره ای مرا به کام می کشد
مرا به اوج می برد
مرا به دام میکشد
نگاه کن
تمام آسمان من
پر از شهاب می شود
 تو آمدی ز دورها و دورها
ز سرزمین عطر ها و نورها
نشانده ای مرا کنون به زورقی
ز عاجها ز ابرها، بلورها
مرا ببر امید دلنواز من
ببر به شهر شعر ها و شورها
به راه پر ستاره  می کشانی ام
فراتر از ستاره می نشانی ام
نگاه کن
من از ستاره سوختم
لبالب از ستارگان تب شدم
چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل
ستاره چین برکه های شب شدم
چه دور بود پیش از این زمین ما
به این کبود غرفه های آسمان
کنون به گوش من دوباره می رسد
صدای تو
صدای بال برفی فرشتگان
نگاه کن که من کجا رسیده ام
به کهکشان به بیکران به جاودان
کنون که آمدیم تا به اوجها
مرا بشوی با شراب موجها
مرا بپیچ در حریر بوسه ات
مرا بخواه در شبان دیر پا
مرا دگر رها مکن
مرا از این ستاره ها جدا مکن
نگاه کن که موم شب براه ما
چگونه قطره قطره آب میشود
صراحی سیاه دیدگان من
به لای لای گرم تو
لبالب از شراب خواب می شود
 به روی گاهواره های شعر من
نگاه کن
تو میدمی و آفتاب می شود

هیچ چیزی خوشحالم نمی کنه، انگار دلخوشی هام ته کشیدن، تنها موندن و سوختن به پای روزها و خاطراتم تنها چیزاییه که حالا دارم ، دلم نمی خواد با کسی بخندم از صدای عروسی وحشت دارم عارف من مردم

من بشکنم برنجم فدای تار موهات

مهم تویی نرنجی ، برس به آرزوهات

مواظب خودت باش.......